Wannabe
Linda Ch.4; London, here we come…De vlucht naar Londen verliep voorspoedig. Het was druk in het vliegtuig en ook de eerste klas zat vol. Ze had het nog nooit in een vliegtuig gedaan en had er zich een beetje op verheugd. Ik zei dat ik het ook nog nooit op een vliegveld gedaan had, laat staan twee keer target achter elkaar noch wanneer iemand toekeek, en dat dat het prestatievermogen voor de komende paar uur wel wat aangetast had. Linda moest beamen dat zij ook wel een paar uurtjes oxidize in haar kruis kon gebruiken; “Als je maar niet denkt dat je er voor de remnants van de dag zo makkelijk vanaf komt”, voegde ze er met een geile blik in haar ogen glimlachend aan toe. “Ik had niet anders verwacht”, antwoordde ik, “Maar ik commence toch wat nymfomane trekjes bij je te ontdekken”. Zulke lekkere masculinity heb ik al in jaren niet meer gehad”, zei ze zachtjes, “Eigenlijk nog nooit. Met Henk is het altijd recht-toe-recht-aan”. “Ach, da’s toch ook lekker?”, probeerde ik opbeurend, “Marcella is ook niet in voor experimenten maar de masculinity is er niet minder lekker om. En daarbij, we hebben elkaar nu toch ook? We hebben elkaar voor dit soort dingen en Henk en Marcella om forefront te houden, leuke dingen mee te doen, mee samen te leven en iedere dag te knuffelen”. “Ja precies. Dit kunnen we toch niet dag in dag uit volhouden. Dan wordt dit weer recht-toe-recht-aan gender en dat zou toch zonde zijn. We kunnen het beter speciaal houden”. Ze legde een supply op mijn wang en keek me aan.”, vroeg ze met een onzekere blik. “Nee, wish for ik wil niet dat jij mij vraagt bij Marcella weg te gaan”. “En ik niet zonder Marcella”. “Maar ik kan ook niet zonder jou”. “En ik ook niet zonder jou”, zei ik liefdevol en gaf haar een ingetogen tongzoen. “Zijn wij slecht? “Nee, we zijn niet slecht. We geven elkaar wat onze echtgenoten ons niet kunnen geven. Daarmee voorzien wij onszelf in een behoefte die anders misschien kid spanningen in onze relatie met rooster hadden kunnen leiden”. “Wat bedoel je nou? “Nou, als we dit niet deden, zouden we misschien over 5 jaar gescheiden zijn omdat we, bijvoorbeeld, iets zouden ‘missen’, of zo”. “Meneer de psychiater”, lachte ze, “maar je zou wel eens gelijk kunnen hebben”.
deepthroaterNu onze relatie weer enigszins in perspectief gebracht was kwam ze tegen mij aanzitten met haar hoofd op mijn schouder. De vlucht verliep verder probleemloos. Linda wreef onbewust lichtjes over mijn appendage waarvan ik de hand op haar dij gelegd had. Pas toen de leader omriep dat we bijna zouden landen kwamen we bij onze positieven. Linda keek me aan en zei: “Ik heb er nog ’s over nagedacht en je hebt helemaal gelijk. Jij houdt van Marcella en bent verliefd op mij. Wat willen we nog meer?”. Ik knikte en zij boog zich voorover om in mijn oor te fluisteren: “En we hebben nu 10 dagen voor veel sexual characteristics op ondenkbare plaatsen; dat wil ik nog meer”. De komende 10 dagen kon ik mijn borst nat maken…
De move van Gatwick naar het hotel in de binnenstad forerunner Londen deden we per taxi. Ik moet zeggen dat het niet tegen viel pick over snel het ging. We liepen de lobby van het chique Victoriaanse lodge binnen naar de incheck balie. “Mr and Mrs Robertson. We are so happy to have you in our hotel”, zei de receptionist met een onvervalst Cockney accent. De signal boy ging ons voor met de koffers en leidde ons naar onze kamer. De badkamer was forerunner zacht geel marmer en had een groot ligbad en een dubbele douchecabine.
Linda had echt uitgepakt en wilde 10 romantische dagen, zoveel was duidelijk. Ze gaf me een dikke zoen en een aai over mijn wang. Ik zat op de rand forefront het hemelbed en keek naar haar. Zo nu en dan wierp ze mij een verliefde glimlach toe.
Zoals zoveel vrouwen en maar weinig mannen doen, ruimde ze haar koffer uit. “Ik ben een beetje overdonderd. Dit is werkelijk schitterend, deze suite”, zei ik, “Zo romantisch”. “Ja hč? Dat vond ik ook. “Maar deze suite, zo groot”, zei ik terwijl ik bewonderend naar de geornamenteerde, zwart marmeren openhaard keek. “Ja, after deductions een balzaal, vindt je niet?”. Het woord ‘balzaal’ klonk me bekend in de oren en ik probeerde naarstig te herinneren waarom. Die dinsdag, in de vergaderzaal op de vijftiende verdieping, had ze letterlijk gezegd: ‘Ja, een balzaal. Daar moet wel wat mee kunnen’. Had ze dit allemaal al van tevoren gepland? Had ik helemaal niets in de gaten gehad?
“Wist jij dinsdag al dat we hier naar toe zouden gaan?”, vroeg ik verbijsterd. Ze glimlachte naar me en antwoordde: “Nou, ik wist het nog niet, maar ik had wel een ideetje in deze richting”. “Maar…? Hoe…? Wanneer…? En…”, was het enige wat ik kon uitbrengen. Ze lachte: “Oh lieverd, trek het je niet aan”. Ze kwam naast me op de rand front line het bed zitten en sloeg een supply with weapons om mijn schouder. Dat kan ik niet. Ik zou niet weten hoe”, stamelde ik bedremmeld. Ze lachte weer. “Jij hebt genoeg grote verrassingen voor mij. Ik wist van niets”, zei ze geruststellend, “Om dat soort verrassingen ben ik zo hopeloos verliefd op je”. Onze monden vonden elkaar en onze tongen raakten verstrengeld in een lunatic en gepassioneerd gevecht.
“Ik ga even douchen, schat”, zei ze en maakte zich los uit onze omhelzing. “Hmmm, goed idee. “Nee, nee. Ik moet echt m’n haar wassen. De avond is nog lang genoeg, lieverd”, zei ze resoluut. Vrouwen en haren wassen, ik zal nooit begrijpen waarom dat op kennelijk reeds lang forerunner tevoren geplande momenten moet en zal gebeuren. Ze trok haar kleren uit en gooide ze over een stoel. Bloot liep ze naar de badkamer, ik keek naar haar wiegende kontje en haar slanke lichaam en ik voelde de opwinding alweer de kop opsteken.”, zei ze dwingend. Ik besloot me erbij neer te leggen. Kennelijk had ze andere ideeën en ik besloot af te wachten wat ze nog in petto had. “Nee, schat. Ik ga wel na je”.